9 de febrero de 2009

cosquilla agradesagradable

El viaje al aeropuerto no llegamos corred las cenizas al suelo demasiados recuerdos quiero decir tanto que no digo nada decido fumar es mejor tener la boca ocupada no decir tonterías vientos alisios ya que son importantes las últimas palabras. Me mira es todo sonrisa pero tiene miedo yo también somos un cuento de Julio y un futuro viaje a Copenhague. Entra la lluvia estamos más despiertas que nunca llevas una semana viviendo como si fuera el último día el aire mueve tu flequillo yo tengo que pensar en lo apropiado para este momento solo se me ocurre joder es verdad. En el camino de vuelta hablamos de banalidades como si no importase lo que acaba de pasar es que no hay la suficiente confianza como para hundirse nos hacemos las fuertes luego ya veremos. Alguien debe estar ya ayudándote a mover tu gran maleta roja escaleras arriba escaleras abajo coge la línea amarilla vete a nuestro parque haz todas las cosas que no hicimos y sobre todo que encuentres quiero que te encuentres. Y ahora tú escribiéndole o escribiéndote en casa parece mucho pero no lo es y así empezaste la otra vez haciendo un cenicero con los apuntes de siglo dieciséis incapaz de ordenar nada. Hoy en la cama te acordarás de todo y de todos necesito camino en la nieve últimamente estoy demasiado triste más que nunca en el tren la puerta está entreabierta pero no vas a pasar no llores eres la más valiente eso sí lo sé. Fíjate lo rápido que ha pasado todo desde las cosquillas de Octubre se ha hecho de noche no quiero que te atragantes también sé que vas a vivir más de verdad pero.

4 comentarios:

Estramonio dijo...

Cosquillas de Octubre.

Yo mas bien haría cigarrillos con mis apuntes, que casualmente son también del siglo XVI.

Tienes un cigarro? Si pero son del Renacimiento en España. Quita quita, yo solo fumo del siglo de Oro.

Espero dar pronto mis últimas caladas...

Y de Extraños en un Tren no hace falta que diga nada

Aliada entrópica dijo...

Cando era cativa expliqueille a miña nai que os nervios nacían dentro barriga. Hai nervios dos bos- coma os da noite de Reis- e dos malos- coma os dos exames ou cando rompiches algo e estan a piques de-.

Eme ten que ter nervios dos bos, nervios de aventuras tan desexadas que lle doían na barriga moito moito. Nervios dos que espertan os sorrisos dormidos de moitos kilómetros á redonda, coma unha onda expansiva.

Non te creas a mentira da escala de grises da chuvia que di pero bueno pero...
Hai que sorrir igual que cando se ceiban as pombas que máis queres. Igualiño.

Vaia toma de contacto. Eu son máis ben de choque frontal,xa sabes. :P Biquiño

Estramonio dijo...

Hey! Tienes que verla es una pasada. Es la que hizo después de Chungking Express, pero no es la secuela.

Yo quiero ver la de Happy Together!

Y la última no la he visto pero me interesaba también.

http://www.youtube.com/watch?v=I0tMmsUEGOY

Por ahora me quedo con ésta!

Lux dijo...

Sí que ha pasado todo rápido desde las cosquillas de Octubre...pero.